ادغام قبلی

از این بخش زمانی استفاده کنید که یک برنامه .NET Standard موجود هنوز Viewer را به صورت دستی می‌سازد، گزینه‌ها را به میدل‌ویر پاس می‌دهد، یک وب‌فارم را از طریق پوشه‌ای مشترک هماهنگ می‌کند، یا اسکریپت‌های viewer را به برنامه کپی می‌کند. این معماری برای مشتریانی که هنوز مهاجرت نکرده‌اند مستند شده است.

نسخه بسته نسل را شناسایی می‌کند

شناسه بسته به تنهایی کافی نیست. هر دو نسل به عنوان Doconut.NETStandard منتشر می‌شوند:

نسخه را در فایل پروژه، فایل قفل، یا .nupkg کش‌شده بررسی کنید قبل از اینکه یک راهنما انتخاب کنید. یک ارجاع بسته که فقط Doconut.NETStandard را نشان می‌دهد، هیچ اطلاعاتی در مورد این که کد در برابر کدام API نوشته شده است، به شما نمی‌دهد.

شناسایی ادغام قبلی

برنامه زمانی که یکی یا چند تا از این امضاها را داشته باشد، از ادغام قبلی استفاده می‌کند:

var viewer = new Viewer(_cache, _accessor);
var viewer = new Viewer(_cache, _accessor, licenseFilePath);

var token = viewer.OpenDocument(path, config, documentOptions);
viewer.InitCache();

appBranch.UseDoconut(new DoconutOptions { UnSafeMode = false, ShowDoconutInfo = false });

appBranch.UseDoconutWebFarm(new WebFarmOptions { Path = sharedFolder });

Viewer.DoconutLicense(licenseStream);
Viewer.SetLicensePlugin(pluginLicenseStream);

var converter = viewer.Converter.GetConverter();

بلوک using آن یک سیگنال قابل اعتماد دیگر است — انواع پیکربندی در چندین فضای نام توزیع شده بودند:

using Doconut.Configs;
using Doconut.Configs.View;
using Doconut.Configs.Cloud;
using Doconut.Models;

صفحات قبلی همچنین معمولاً نسخه‌های مدیریت‌شده توسط برنامه از موارد زیر را بارگذاری می‌کنند:

docViewer.js
documentLinks.js
docViewer.UI.js

و فراخوانی‌های viewer را به عنوان متغیرهای سراسری با نام‌گذاری بر اساس شناسهٔ کانتینر، مانند ctlDoc_OnViewerReady()، اعلام می‌کنند.

ادغام فعلی به جای آن توسط AddDoconut()، UseDoconutResources()، UseDoconut() بدون آرگومان، یک Viewer تزریق‌شده، OpenDocumentAsync()، و فضای نام مسطح شدهٔ Doconut شناسایی می‌شود.

باز کردن راهنمای حفظ‌شده

راهنمای تاریخی ترجمه‌شده در راه‌اندازی Legacy .NET Standard باقی می‌ماند. URL آن تغییر مسیر داده نشده یا جایگزین نشده است، زیرا نسل واقعی ادغام را توصیف می‌کند که برنامه‌های موجود هنوز از آن استفاده می‌کنند.

از ترکیب قطعه‌های کد از آن راهنما با مستندات فعلی AddDoconut() خودداری کنید. ساختار viewer، مسیریابی میدل‌ویر، مجوزها، منابع، تبدیل، هماهنگی وب‌فارم، و مالکیت جلسه همگی متفاوت هستند.

برنامه‌ریزی برای مهاجرت

از مهاجرت به .NET Standard 2.1 برای نگاشت تأییدشده از ساخت دستی و باز کردن سند همزمان به DI، میدل‌ویر فعلی، جلسات ناهمزمان، منابع تولید‌شده، انتشار توزیع‌شده، و افزونه‌های مبتنی بر قابلیت استفاده کنید.

دو نکته قبل از شروع نیاز به توجه دارند:

• چارچوب میزبان. netstandard2.1 به .NET Core 3.0 یا بالاتر نیاز دارد. یک میزبان .NET Framework نمی‌تواند بستهٔ فعلی را به هیچ وجه مصرف کند.
• تغییرات سمت‌کلاینت. دو مورد از آن‌ها به‌صورت ساکت شکست می‌خورند — سرور به کار خود ادامه می‌دهد و کنسول مرورگر خالی می‌ماند. این موارد در راهنمای مهاجرت پوشش داده شده‌اند.

استقرار قبلی را تا زمانی که برنامهٔ فعلی تست‌های سند، مجوز، جستجو، حاشیه‌نویسی، مبدل، DICOM، امنیت، و بازگشت را پاس کند، دست‌نخورده نگه دارید.